از زنــــــدگانیــــم گلــــــه دارد جوانیــــــم                              

 شرمنــــده ى جوانــــى از این زندگانیــــم          

دارم هــــــواى صحبت یـــــاران رفتــــه را

 یارى کن اى اجل که بـــــه یاران رسانیــــم                                  

پـــرواى پنج روز جهان کى کنم کــه عشق

                          داده نویـــــد زنـــــــــــــدگى جاودانیـــــــم         

چون یوسفم به چــــاه بیابـــــان غم اسیــر

                      وز دور مــــژده ى جــــرس کاروانـــــــی ام         

گوش زمین به ناله ى من نـــــیست آشنـــا

من طایــــــر شکستـــــه پـــر آسمانی ام                                   

گیــــرم که آب و دانــــه دریغم نداشتنـــــد

                        چون میکنند بــــــا غم بى همـــزبانی ام          

اى لاله ى بـــــــهار جوانى که شد خـــزان

                          از داغ ماتــــــم تــــــــو بهار جوانی ام          

گفتـــى که آتشم بنشانـــی، ولى چه ســود

 برخاستـــــى که بـــــر سر آتش نشانــــی ام                            

شمعم گریست زار بـه بالیــن که شهریـــار

من نیز چون تــــو همدم سـوز نهانی ام