این نمایش به سر آمد بگذر
که مرا از تو به جز خاطره ای
مبهم و دور و دراز
هیچ در یاد نبود
تو به شیرینی رویا اما
در سرم شورش فرهاد نبود
من فرو ریخته ام
معبدی سوخته در خاطرشهری همه درد
باز می گفت خیالم برگرد
کاش ان روز که می رفتی هم
این نگاهت نگران بود به احوالم کاش
حسرتی در دل من ریشه دواند
شدم آن خط که مرا هر که نوشت
لیک جز آنکه نوشت
کسی این خط سراسیمه نخواند
روزگاری که تو در گردش مهر
نقطه اول پرگار تعلق بودی
من به گردت نگران می گشتم
تو ندیدی که چه می فرسودم
تو ندیدی که تراش بدنم
زیر تیغ و تنه بار ملامت می سوخت
وتو بر پاکی این باخته هر دار و ندار
ساده می خندیدی
و سر آخر چه سراسیمه کشیدی بر دوش
رخت هجران و سفر کردی دور
حال باز آمده ای
خسته تر از روح خزان
و نه در گوشه چشمان تو نور
ونه در سردی تاریک نفس های تو راز
آخرین برگ درختان امیدم شاید
شبی آن دوره مهر
سوخت از هرم نفس های تو رفت
پشت این دلزده فصل
به بهاری که نخواهد آمد
و به پایان سوگند
باوری نیست مرا حرف تو را
باورم را به چه قیمت به چه کس
پشت بازار هیاهو دادی
و کنون آمده ای تا چه شود
منتظر هستی اگر
از من گمشده در پهنه تکرار خبر
به خدا می کشم این بار تنم را سنگین
طاقت ضربه دیگر هرگز
این نمایش به سر آمد بگذر
بازی پرده دیگر هرگز
هرگز.............